بسمه تعالی
نیمۀ شعبان 1432 هزار و صد و هفتاد و هفتمین سالروز ولادت باسعادت منجی عالم بشریت حضرت مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف به همۀ عاشقان و منتظران و پیروان حضرتش تبریک و تهنیت باد.
بسمه تعالی
بدون مقدمه عرض می کنم که همه به نقش دوست و رفیق در زندگی تا حدودی واقف هستیم ولی سوال این است که چرا در عمل در انتخاب دوست آنگونه که شایسته است اهتمام و حساسیت نشان نمی دهیم؟
چرا عمدتاً از روی احساسات بدون هیچگونه امتحان و آزمایش دوستان خود را برمی گزینیم ؟ چرا پس از مشاهده آثار ناگوار دوستان ناباب باز هم به این دوستی ها ادامه می دهیم ؟
چرا بسیاری از ما آثار مخرب رفاقت با رفیق ناباب را برای دیگران دانسته و خود را از آن مصؤن و محفوظ می دانیم ؟
چرا از ابتدا باور نمی کنیم که دوستی با فرد معتاد مارا نیز به اعتیاد می کشاند؟ چرا قبول نمی کنیم که آلودگی های افراد آلوده به رذايل اخلاقي مارا نیز به آلودگی اخلاقی می کشاند؟
بسمه تعالی
آیات فراوانی از قرآن کریم و روایات متعدّدی از اهل بیت «علیهم السّلام»، ما را به رعایت مواسات ، همکاری و دیگر خواهی وادار می کنند.
مرحوم کلینی در جلد دوّم اصول کافی، بیش از پانصد روایت راجع به قانون مُواسات و تعاون آورده است.
یکی از ویژگیها و وظایف مومنین انفاق به دیگران است ؛ قرآن کریم در آیۀ می فرماید: تصوّر نکنید انفاق مخصوص پولداران و سرمایه داران است، نه، هرکسی به اندازۀ توان و قدرت خود باید به دیگران انفاق کند.
لِیُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَیْهِ رِزْقُهُ فَلْیُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ[1]
باسلام خدمت دوستان و برادران عزیز و گرامی !
آقای مومن زاده مدیر سایت جاغوری یک در مرکزسنگماشه مصاحبه ای با جناب آقاي حاجی ميرزایي شاروال محترم ولسوالي جاغوري ترتیب داده و مسائل نسبتاً مهمی در آن مطرح گردیده که این مصاحبه را به نقل از سایت جاغوری یک با اندک ویرایش خدمت شما دوستان عزیز نیز تقدیم می نمایم. (مظفری)
مومن زاده: در ابتدا ضمن تشكر از جناب آقاي ميرزاي شاروال محترم ولسوالي جاغوري - كه لطف كرده وقت گرانبهاي خود را در اختيار جاغوري يك قرار داده اند - {می خواهم که } خود را براي دوستان و خوانندگان سايت جاغوري يك معرفي بفرمايند در ضمن خلاصه بيوگرافي خود را براي ما توضيح دهيد مثلا ميزان تحصلات تان چند است و سابقه كاري و ... ؟
بسمه تعالی
غرور و خود فریفتگی عبارت است از دلخوش بودن به چیزى كه موافق هواى نفس و خواسته های طبع انسان است و بسیاری از این دلخوشی های نابجا ناشى از جهل، اشتباه یا فریب شیطان و خواسته های نفس است.
بنابراین هر كه به اشتباه یا از روی فریب شیطان و وسوسه ای نفس در عین انجام کار نادرست و داشتن صفات بد، خود را شخص نیکوکار و آدم خوب بپندارد؛ دچار غرور و خود فریفتگی شده است. کسی که بد را بد نداند و گناه را گناه به حساب نیاورد و در زندگی به چیزهای ناپایدار و متزلزل تکیه کند، بالاخره با وضع بسیار فجیع با سر به پائین سقوط خواهد کرد. از این رو قرآن کریم هشدار می دهد که به زندگی دنیا و فریب های شیطان اعتماد نکنید:
فلا تغرنكم الحياة الدنيا و لا يغرنكم بالله الغرور.[1]
« مبادا زندگى دنيا شما را مغرور ساخته و فریب دهد و مبادا [شيطان] فريبنده شما را به خدای مهربان مغرور سازد»
در آیه ای دیگر سرنوشت تکیه کنندگان بر باد و مغرور شدگان به امور ناپایدار را این گونه واگویه می کند که : و لكنكم فتنتم انفسكم و تربصتم و ارتبتم و غرتكم الامانى حتى جاء امر الله و غركم بالله الغرور. [2]
«ولى شما خود را به فتنه افكنديد و متوقف مانديد و به شك افتاديد و آرزوها فريبتان داد و [شيطان ] فريبكار نسبت به خدا مغرورتان ساخت تا اینکه دستور خداوند سر رسید.»
در حدیثى از امام امیرمؤمنان (علیه السلام) مى خوانیم: «سُكر الغفلة و الغرور ابعد افاقة من سكر الخمور!؛ مستى غفلت و غرور از مستى شراب طولانى تر است». چه اینکه مست های شراب پس از مدتی بهبودی می یابند اما مست های غفلت و غرور ممکن است با همین مستی از دنیا برود و در عمر دنیائیش هرگز به هوش نیایند. مگر زمانی که از دنیا رفته باشند و به هوش آمدن شان سودی به حال شان نداشته باشد.
همچنین در کلام دیگری می فرمایند:
اِتَّقُوا غُرورَ الدنيا ؛ فإنّها تَستَرجِعُ أبدا ما خَدَعَت بهِ مِن المَحاسِنِ ، و تُزعِجُ المُطمَئنَّ إلَيها و القاطِنَ .[3]
از غرور دنيا و فریفته شدن به آن بپرهيزيد؛ زيرا دنيا هر خوبى و نعمتى كه فريبكارانه به انسان می دهد، همواره او را از انسان پس مى گيرد و كسى كه به دنيا دل ببندد و در آن، جا خوش كند، از آن به زور کوچ داده شود.
در حدیث دیگرى می فرماید:الشَّقِيُّ مَنِ اغتَرَّ بحالِهِ ، و انخَدَعَ لِغُرورِ آمالِهِ .[4]
بدبخت كسى است كه فريفته ی وضع خود شود و گول فريبندگى آرزوهايش را بخورد.
«جماع الشر فى الاغرار بالمهل و الاتكال على العمل.[5]
كانون بدى ها در فریب خوردن به سبب مهلت الهى و اعتماد بر اعمال(ناچیز) است». انسان عمل خیر ناچیزى انجام مى دهد و به وسیله ی آن خود را اهل نجات مى داند و آزادى بى قید و شرطى براى خود قائل است یا اینكه گناهانى از او سر زده و مهلت چند روزه ای پروردگار سبب غرورش مى شود. این غرور موجب گستاخی انسان نسبت به خداوند و در نتیجه موجب نابودی او می شود و برای این کار هیچ عذر و بهانه ای قابل قبول نیست.
چنانکه امام علی (علیه السلام) آیه «یا أیها الإنسان ما غَّرك بربك الكریم » (اى انسان چه چیز تو را به پروردگار كریمت مغرور كرده است) را تلاوت کردند و فرمودند: « أدحض مسئول حجة و أقطع مغتر معذرة لقد أبرح جهالة بنفسه یا أیها الإنسان ما جرأك على ذنبك و ما غرك بربك و ما أنسك بهلكة نفسك»؛ [6]
انسانی که در این آیه مورد خطاب و بازخواست است، هر دلیلی برای مغرور شدنش نسبت به خدا بیاورد، دلیلش بر باطل است و عذر و بهانه اش از عذر و بهانه هر فریب خورده دیگری بی پایه تر و جهالت سراسر وجود او را فرا گرفته است. ای انسان! چه چیز تو را به گناه کردن وادار کرده است؟ چه چیز تو را به پروردگارت مغرور و گستاخ کرده است؟ چه چیز تو را به نابود کردن نفس خودت عادت داده است؟!
پس همان بهتر که به هیچ چیز مغرور نشویم، زیرا برگ های سبز و پر نشاط زمانی که تصور می کنند طلا شده اند،بر زمین می افتند !
[1] لقمان ، 33، فاطر، 5
[2] حديد، 14
[3] غرر الحكم : 2562.
[4] غرر الحكم : 1799.
[5] غررالحکم
[6] نهج البلاغة : الخطبة 223 .