تاچه شکلی تو در"آیینه" همان خواهی دید

بدیهی است که این نتایج نهایی نبوده و به رغم تلاش فراوان ممکن است کسان دیگری نیز از لیست افتاده باشند که در صورت کسب اطلاع آنها را نیز اضافه خواهیم نمود.

همانگونه که ملاحظه فرمودید امسال از نظر کمّی کاهش چشمگیری در تعداد شرکت کنندگان شاگردان لیسه چهل باغتوی پشی مشاهده می شود؛ چه اینکه سال گذشته بیش از 42 نفر شرکت کننده داشتیم در حالیکه امسال تا جایی که لیست شرکت کنندگان بررسی گردید، حدود 25 نفر شرکت کننده داریم. سال گذشته قبول شدگان در کانکور بیش از %90 را تشکیل می دادند، در حالیکه امسال قبول شدگان حدود %58 را تشکیل می دهند، از نظر کیفی نیز در کل کاهش چشمگیری در کانکور سراسری مشاهده می کنیم، چه اینکه سال گذشته تعداد هفت نفر از محصلین چهل باغتوی پشی نمرات بالای 300 آورده بودند و برخی از آنها مثل احمدضیا و علی محمد نمره 332 وشمس الله نمره 329 را برده بودند، در حالیکه امسال نفر اول کانکورسراسری سردار محمدرضا از بلخ نمره 322 و نفر دوم قربان محمداصغر از کابل نمره 320 و نفر سوم عبدالحمید از کابل نمره 319 را تصاحب کرده اند.

از نظر رشته های تحصیلی نیز سال گذشته محصلین ما در هر یکی از رشته های مهم مثل طب ، اقتصاد و کامپیوتر ساینس چند نفر قبول شده بودند در حالیکه امسال در رشته طب اصلاً قبول نشده و در رشته اقتصاد دو نفر و در هر یکی از رشته کامپیوتر ساینس و انستيتوت تکنالوژي معلوماتي و مخابراتي تنها یک نفر قبول شده اند و تعداد قبول نشدگان در موسسات تحصیلات عالی نیز از %10 سال گذشته به %42 افزایش یافته اند که خود این مسئله می تواند زنگ خطری باشد و ما را به تأمل بیشتر وادارد که چرا به جای افزایش شرکت کنندگان و قبول شدگان با کاهش شرکت کننده و قبول شده در کانکور مواجه شده ایم و از همه مهم تر چرا امسال از جمع هشت نفر از خواهران شرکت کننده تنها یک نفر شان آن هم در تعلیم و تربیه در بامیان قبول شده اند و هفت نفر دیگر شان درموسسات تحصیلات عالی قبول نشده اند با آنکه در لیاقت برخی از آنها جای تردیدی نیست؟!

چرا امسال نفر اول قبول شده لیسه چهل باغتوی پشی نعمت الله با نمره 297 در رتبه ی هزاره سوم و نفر دوم محمدشریف با نمره 296 در هزاره ی چهارم و نفر سوم محمدظاهر با نمره 294 در هزاره ی پنجم کانکور قرار دارند در حالیکه سال گذشته محمدرضا با نمره 293 بی نتیجه اعلان شده بود، چرا امسال عادل حسین آخرین نفر قبول شده از لیسه چهل باغتوی پشی با کسب 213 نمره در هزاره ی پنجاه و پنجم کانکور قرار گرفته است؟

پاسخ اجمالی و کوتاه برای این سوالات یکی دشوارتر شدن کانکور سراسری است که سال به سال ممکن است سوالات دشوارتر و رقابت جدی تر شده برود که خدا کند چنین باشد و چنین شود.

اما پاسخ مهم تر دیگر شاید به نحوه مدیریت و امور تحصیلی لیسه ها برگردد که این مسئله نیاز به بررسی و واکاوی بیشتر دارد؛ چه اینکه هرچه بر عمر فعالیت لیسه ها افزوده می شود توقعات و انتظارات نیز افزایش می یابد و انتظار می رود که با افزایش امکانات ، کسب تجارب و آینده نگری بیشتر مدیران، معلمین و والدین شاگردان، بنیه ها و پایه های تحصیلی شاگردان نیز قوی تر گردد، انتظار می رود شاگردان امروز مشکلات شاگردان قدیم را نداشته و از آنها جلوتر و بهتر باشند، توقع این است که شاگردان صنف 12 در همان لیسه خودشان درس خود را ادامه داده و در اخیر درکانکور نیز قبول شود نه اینکه در لیسه به گونه ای درس بخواند که وقتی در موسسات خصوصی برای آمادگی کانکور مشغول شوند، معنای درس و آموزش را بفهمند و اگر در موسسات خصوصی شرکت نتوانند مثل خواهران ، قبول نشوند، به هر حال وقتی امر برخلاف توقع پیش می رود، ما را وا می دارد که باید به بازنگری و مرورعملکرد گذشته پرداخت و باردیگر بدون توجه به هیاهو، شعار ، تبلیغات و توجیه ضعف ها به ریشه یابی نواقص و رفع عیب ها مشغول شد.

ناگفته پیدا است که بنده و امثال بنده در مقامی نیستیم که از راه دور برای مدیران و معلمین و والدین شاگردان راهکار و راه حل ارائه نمائیم و هم چنین خود را شایسته نمی دانیم که با بیان برخی از نواقص و کوتاهی ها زحمات دلسوزانه معلمین عزیز را نادیده بگیریم، بلکه با احترام تمام به زحمات مدیران و معلمان عزیز، طرح این پرسشها و آمارها برای دقت بیشتر و افزایش راندمان زحمات و تلاش خود آنها است که یک بار دیگر هر کسی که برای بچه های آن منطقه محروم دل می سوزاند، روی این امر مهم تأمل کند و بررسی نماید که اگر وضعیت شاگردان و قبول شدگان و رشته های تحصیلی محصلین ما به همین ترتیب به پیش برود، چند سال آینده به کجا خواهیم رسید؟

باید تأمل کرد که اگر وضعیت امسال در مقایسه با امیدواری هایی که سال گذشته ایجاد شده بود، اینگونه آشکار شده است، یأس و ناامیدی ایجاد شده در سال جاری برای سال آینده چگونه قابل رفع خواهد بود؟

ما سال های گذشته برای عزیزانی که در رشته های مورد نظر خود نتیجه نگرفته بودند آرزو می کردیم که با کسب تجربه‌ى به دست آمده، سعی کنند با تلاش و برنامه ریزی بیشتر در سال های بعد در رشته های برتر و مورد نظر خود قبول شوند و شکست را پلی برای موفقیت وقبولی در رشته های برتر و بهتربسازند، در عمل دیدیم که نه تنها تعداد شرکت کنندگان ما افزایش نیافتند بلکه برعکس در حد نصف کاهش یافتند، با این وضعیت چه تضمینی وجود دارد که شاگردان صنف 12 امسال و هم چنین افراد باقیمانده از سالهای گذشته در کانکور سال های بعد شرکت کنند و پس از شرکت قبول هم بشوند؟! چه ضمانتی وجود دارد که شاگردان دوره لیسه امسال، مثل بسیاری از شاگردان سال های گذشته، راه ایران،اروپا و استرالیا را در پیش نگیرند؟

خلاصه درد فراوان است، به نظر می رسد راه درمانش نیز آسان و قابل فهم همگان باشد، و اگر یک جو همت باشد، این دردها به آسانی درمان گردیده و در آینده شاهد اینگونه گزارش های ناراحت کننده نخواهیم بود.

اگر عزیزان به لیست شرکت کنندگان کانکور براساس امتیاز و نمره های شان توجه کنند، تا حدودی در می یابند که بسیاری از نفرهای دارای امتیاز برتر در لیسه های خصوصی و با امکانات بیشتر تحصیل کرده و خود را به این جا رسانده اند، بیان این مطلب به معنای سفارش تأسیس لیسه خصوصی در چهل باغتوی پشی در شرایط فعلی نیست، بلکه برای بیان این نکته است که هر کسی در هر کاری از جمله در امر تعلیم و تربیت بیشتر سرمایه گذاری کند، بیشتر نتیجه دریافت می کند، با توجه به همین اصل، امروز جوانان و مردم بسیاری از مناطق به کمک لیسه های دولتی شان شتافته اند، مدیران لایق و معلمین دلسوز را با پول و هزینه های شخصی خود شان برگزیده و با پرداخت معاش لازم، از آنها خواسته اند که لیسه های شان را به لیسه های نمونه تبدیل کنند، آنها نیز قول داده اند که همین کار را انجام دهند، امروز در میان محصلین با امتیازهای برتر اسامی همان لیسه ها را نیز مشاهده می کنیم، وقتی قبولی شاگردان آنها را در رشته های برتر می بینیم، به حاصل زحمت و دلسوزی و آینده نگری شان آفرین می گوئیم و تحسین می کنیم که چگونه تعدادی از جوانان غیور و با همت شان با هماهنگی و اتحاد و آینده نگری از مبلغ ناچیزی شان گذشته و پس از اندک مدتی از افتخارات که بچه های شان به وجود می آورند، کیف می کنند و لذت می برند! این مسئله دیر یا زود دامن جوانان مردم ما را نیز خواهد گرفت و آنها نیز به ضرورت اجتناب ناپذیر این کار پی خواهند برد که تا زحمت کاشت را به خود راه ندهیم به آسایش برداشت نخواهیم رسید، اما آرزو می کنم که ای کاش چنین روحیه و انگیزه به جای سالهای بعد، درسال جاری و به جای ماه بعد در ماه روان و به جای فردا، در همین امروز به سراغ مردم ما بیاید.

به امید آن روز

مظفری

قم