در گوشه‏ ى هر خانه، محزون و غریبانه         

بر شمع عزاى تو، دلها شده پروانه

هر دل شده در داغت،چون خیمۀ‏ از ماتم    

هرگوشه کسى گرید،تنهاوغریبانه

در سینه غمى دارم، از غربت دلدارم            

ماتم زدۀ یارم، قلبم شده غمخانه

باچاک گریبانم، نوحه ز غمت خوانم    

سر گشته و نالانم، اى دلبر فرزانه

چون شیشۀ عمر من، بشکسته به سنگ غم        

باتیشه اندوهت، قلبم شده ویرانه

چون داغ عزایت را، باشمع دلم گفتم           

مى‏سوزد و مى‏نالد، در کنج عزاخانه

یک کوچه پراز درد و یک خانه پر از آتش   

بیرون شده نیم شب،ازخانه وکاشانه

اندوه مدینه را، جانا به که گویم من          

کز غصۀ جانسوزش سوزد دل دیوانه

من تربت پاکت را، بر دیده کشم هر دم        

چون عطر بهشت است و بوى گل وریحانه

کى گفته بود قبرت، بى شمع و چراغ ای گل      

یک ماه کمان تابد،برخاک توجانانه

خود مهر جهان تابى، در خاک عزا خفته        

مهتاب شب افروزى، اى ماه حرمخانه

بانوى سیه پوشى، رو سوى بقیع آمد        

بر قبر تو مى‏گرید، با اشک گهر دانه

مادر به برت نالد، باقد کمانى‏اش     

ماتم زده جان دادى، با کینه بیگانه

مشتاق بقیعم من، راهم بده‏ اى جانا      

تا که دهم از شوقش، جان بر سر شکرانه

 التماس دعا